Naar de Mac

We hebben een nieuwe route. Het is er een van ruim zeven kilometer en op de helft komen we de Mac tegen. Dan stappen we naar binnen in onze hardloopkleding en zie je de mensen smoezen. Tss, hardlopen en dan een Big Mac eten zeggen ze vast. Wat een lol hebben wij samen als we met onze cappuccino naar een tafeltje lopen en even op adem komen voor de terugreis.

Les 3 met Evy's start to run

Les 3 rennen met Evy heb ik ook met succes behaald. 

Ik merk dat ik er na nog genoeg energie over heb om 

nog een half uur interval te trainen. Ik heb nu in totaal

drie kilometer gerend, helaas nog niet aan een stuk

maar dat moet uiteindelijk gaan lukken als ik Evy

mag geloven. Ik merk nu al een verslaving, ik ben

er de hele week mee bezig in mijn hoofd. Vrijdag

wil ik naar mijn werk rennen, hoe kom ik daar 

met al mijn spullen? Ik heb een super grote heuptas 

gekocht waar alles in kan. Mijn man riep al meteen

dat het niks is, maar eigenwijs als ik ben ga ik 

het toch proberen. Moet lukken! Jullie horen nog 

hoe het ging. 

Poging twee met Evy

Na ons laatste rondje hardlopen had mijn dochter

flinke pijn in haar schenen. Ze zag het toch niet

zitten om vanavond te gaan rennen. Ik had me voor

genomen om dan alleen te gaan. Ik zou nog eens

een poging wagen om de eerste les met Evy uit te

rennen. Rond een uur of zes kwam de twijfel. Ga

ik rennen of blijf ik lekker op de bank zitten? Niks

ervan, gewoon omkleden en gaan. Niet meer aan

denken. Ik liep de deur uit en starte Evy. En wat

denk je? Zelfs de drie minuten aan het eind haalde

ik, terwijl ik net anderhalve minuut normaal vol

houdt. Hoe is het mogelijk! Ik had zelfs nog energie

over en besloot nog een stukje verder te gaan. Ik

zette mijn favoriete nummer 'Blurred Lines' van

Robin Thicke op en daagde mezelf uit om het

nummer helemaal uit te lopen. Tot het laatste

woord rende ik en merkte dat ik zelfs nog door

had kunnen gaan. Ik nam een adempauze al

wandelend en zette daarna het nummer nog

een keer op. Weer liep ik hem helemaal uit.

Thuis gekomen keek ik hoelang het nummer

duurde (ik kan het zonder leesbril niet lezen)

en tot mijn verrassing zag ik dat deze 4:10

duurde. Tjonge wat ben ik trots op mezelf!

Weer een andere route

Vanavond ging het lopen weer iets beter. We kozen om een

ander pad te volgen de polder in. Leuk om je eigen buurt op

deze manier te verkennen. Vaak weet je niet eens wat er

om de hoek is! We liepen langs een paar boerderijen waar

je verse groenten kon kopen. Een melkboerderij. Ik wist

niet eens dat die bij ons in de stad bestond! Wel dus. Het

viel me op dat er best veel hardlopers zijn. Ook veel

beginnelingen hoor, net als wij. Hoe ik dat weet? Omdat

ze net als ons veel lopen ertussen door. Bij thuiskomst

zagen we dat we 7,17 kilometer hadden afgelegd waarvan

we 2,19 kilometer hadden hardgelopen. Niet gek vonden we.

Mijn dochter zette hem op Facebook, leuk om te delen.

Mijn zus en zwager lopen ook hard, een stuk langer dan

ons hoor. Mijn zus heeft de ladiesrun in Rotterdam gelopen

en mijn zwager loopt ieder jaar de Marathon van Rotterdam.

Maar helaas, wat ze ook probeerde, hij wilde hem er niet

op zetten. Uiteindelijk is het wel gelukt maar de routekaart

zet hij er niet meer bij. Dat is balen zeg! Ik heb gelezen dat

dit dus een veel voorkomend iets is bij de Nike running-app.

Dan moet ik maar andere apps gaan proberen. Welke

gebruiken jullie? En zit daar wel een routekaart bij die je

op facebook kan zetten?

Polar FT1

Als ik iets leuk vind sla ik altijd door. Dat heb ik met schoenen,

als ik een paar leuke vind koop ik ze meteen in twee kleuren.

Als ik een kastje wit verf, verf ik meteen alle kastjes, schilderijen,

enzovoort wit. Bij mij kan nooit iets normaal. Ook nu dus niet.

Zo ma, je bent fanatiek zei mijn dochter. Ik had al een Nike

running app om mijn iphone, en nu had ik dus ook een hartslagmeter

aangeschaft. Alle hardlopers hebben dit toch? Mijn zus en zwager

in ieder geval wel. Dus mijn eerste aanschaf voor het hardlopen

is binnen. En handig dat het is. Ik weet nu dus dat mijn hartslag

steeds lager wordt naarmate ik langer ren. Ik had juist verwacht dat

dit andersom zou zijn. Hij geeft zelfs een alarm als mijn hartslag te

hoog wordt.

Het kerkje en weer terug

We rennen naar het kerkje spraken we af. Daarna naar rechts en dan zo de

weg weer terug. Het was best een flink eind want het kerkje zag je ergens

in de verte. Het was weer een zwoele avond. Af en toe kwam er een

andere hardloper langs. Natuurlijk altijd als we net aan het wandelen

waren. Maar het was een begin hielden we ons zelf voor en we zouden

niet kijken naar andere hardlopers. Deze waren misschien al jaren aan

het hardlopen. Je merkt wel dat als het zo warm is dat je langzamer

gaat rennen. Uiteindelijk kwamen we bij het kerkje aan. Helaas konden

we er niet omheen maar leidde de weg recht het dorp in. Omdat het al

half tien was besloten we terug te gaan. In het donker door de polder rennen

leek ons niet echt handig. We renden de weg weer terug met een flinke

wind in het gezicht. Dat heb je natuurlijk ook in een polder. Een skater

met een enge broek aan uit de jaren tachtig, die hij zelf tot aan zijn knieën

had af geknipt riep 'Kom op dames, houdt vol. Jullie zijn er bijna!'

Dat zou nog wel even duren antwoordde ik hem. Het valt me wel op

dat mederenners elkaar vaak groeten. Net als motorrijders zei ik tegen mijn

dochter. Bij thuiskomst hadden we bijna vijf kilometer afgelegd en daarvan

tweeënhalve kilometer hardgelopen. We waren trots. Het gaat lekker!

Nike app

Om negen uur vertrokken we weer, het was al een

stuk afgekoeld. We namen deze keer weer onze

oude route. Mijn man had de Nike app op mijn i phone

gezet zodat we precies konden zien wat we precies konden

zien wat we gelopen hadden. We renden de polder in het pad

af. Op een gegeven moment moesten we beslissen, gaan we

links af of rechtsaf naar huis. We besloten nog een stuk links

af te gaan. We renden door een verlaten stuk en kwamen bijna

niemand tegen. Na een tijdje rennen lag aan onze rechterhand

een stuk bos. Ooit is daar een lichaam van iemand gevonden,

vermoord! Om daar om half 10 's avonds langs te rennen

vonden we toch niet zo'n goed idee. De volgende keer toch maar

weer een andere route uitkiezen. Ik moet zeggen dat dit toch niet zo

makkelijk is als ik dacht. De route moet lang genoeg zijn, niet te

druk maar ook niet helemaal verlaten. Om tien uur kwamen

we weer thuis aan. We hadden in totaal vierenhalve kilometer

 afgelegd waarvan we er 2,15 hadden gelopen.

Verdwaald

De volgende keer zouden we de polder in gaan. Via het fietspad kon

je daar zo komen... dachten we. Iedere keer als we weer een straat in

sloegen bleek er geen pad naar de polder te lopen. Steeds liep het dood

en moesten we weer een stuk terug lopen. Deze keer werd er meer

gewandeld dan gerend. Jammer! En zonde van onze avond, maar ja

we waren lekker buiten en hebben toch nog iets gerend. We zouden

toch weer de oude route nemen en dan kijken hoe ver we de polder in

konden.

Vakantie

Toen ging mijn dochter op vakantie. Misschien ga ik zelf nog

wel hardlopen zei ik tegen haar. Ik niet hoor, ik heb vakantie

zei ze. Natuurlijk ging ik die week niet meer! Bovendien was

het erg warm. Maar toen ze weer terug kwam spraken we weer

af. Om zeven uur stuurde ik haar een app of we ook om negen

uur konden gaan, het was nog zo warm. Ik dacht dat ik tegen die

tijd wel versleten zou zijn maar doordat het afkoelde kreeg ik

juist energie. We renden hetzelfde rondje met af en toe wandelen

ertussen door. Het ging goed en we hadden zelfs energie over.

Het rondje werd deze keer groter.